วันนี้วิกกี้มีเรื่องจะมาเปิดเผยย~~
เป็นความในใจที่เก็บไว้นานแล้ว... และคิดว่าควรจะปลดปล่อยมันออกมา เพื่อที่ทุกคนจะได้เข้าใจกุเสียที!!!
คือความจริงแล้ว เห็นเค้าเป็นคนงี้ใช่มั้ย
เกลียดคนง่าย อารมณ์แปรปรวน เครียดหนัก ขี้โวยวาย ด่าคนบรรลัย
แต่ความจริงแล้ว ทุกอย่าง มันมีต้นเหตุมาจากสิ่งเล็กน้อยเพียงแค่
"ความอยากเอาชนะ"
ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม แอนตี้ไว้ก่อน แล้วด่าให้เละ
นั่นคือสิ่งที่เราทำกับทุกอย่าง ทุกคน ทุกกกๆๆๆ สิ่งเลย
คิดดู ขนาดทงบัง เรายังแอนตี้มาแล้ว ด่ามาแล้ว นับครั้งไม่ท่วน
แล้วกับอย่างอื่น คิดหรอว่าจะเหลือ
แต่ถ้าสิ่งสิ่งนั้น เราแอนตี้ไป... แล้วจู่ๆ เรารู้สึกว่า เห้ย มันมีข้อดี
ถึงเวลานั้น เราจะค่อยๆ ปรับตัว และชอบมัน
เหมือนทงบัง! (ไม่ว่ายังไงกุก็วกกลับมา)
2PM เราก็เคยเกลียด มากๆ
จนกระทั่งมา Again&Again ที่ตอนแรกเราก็ยังด่ามันอยู่นั่นแหละ ว่าก๊อบ Purple Line
แต่พอฟังๆ ไป มันก็เริ่มรู้สึกว่าเพราะ และก็โอเคกับวงนี้
(มันออกแนวถูกล้างสมอง แบบ… กุเจอทุกวัน กุต้องทนให้ได้ adaptation~)
อย่างบีบีก็เหมือนกัน (มีมี่เอาไปทำงานมึงได้นะ)
เหตุผลที่เรไม่ชอบในตอนแรก (ตอนนี้ก็ยังไม่ชอบอยู่แหละ)
เพราะมันทำได้ทุกอย่าง (อ่าวอินี่ ได้ข่าวทุกคนชอบตรงนี้)
เราคิดว่า ทำไมล่ะ... คอมมึงก็มีกัน มือถือก็มีแล้ว ไอพ็อดไอเผิดอะไร มีกันหมด แล้วจะเอาไอเหี้ยนี่ไปทำเมียหรอ!
มันอ้วน แล้วแป้นก็เล็กๆ เยอะๆ ไม่สวยเลย
หน้าตา อนาถาจับจิต
สีก็มีให้เลือกอยู่แค่นั้นอะ
แล้วก็ไม่ใช่ว่า วันๆ กุต้องมา facebook bbm msn เข้าเน็ต 24/7
แพงก็แพง กุเอาเงินไปแดกข้าวดีกว่า
แล้วยิ่งมาตอนนี้ ทุกคนใช้ วิกกี้ยิ่งเซ็ง
มี ม่อน มีมี่ อิม เบลล์ บุ๊ค เพชร ตีตี้ บู ผิง etc.
แค่ในเกรดเราก็ปาไปครึ่งนึงแล้ว กุขอเป็นหนึ่งคนที่ยังคงใช้โนเกียอยู่ดีกว่า
แต่ก็นั่นแหละ ข้อดีของมันอย่างเดียวที่เราเห็นคือ bbm
แต่ก็ใช่ว่ามันจะดีมากมายขนาดนั้น
เพราะ bbm เอง. ถ้าไม่มีคนอื่นที่ใช้บีบีเหมือนมึง ก็ไปคุยกะใครเค้าไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ!
โชคดีไปนะพวกมึง มึคนใช้เยอะ ไม่งั้นก็กลายเป็นหมาหงอยไปคนเดียวอะ _ _"
เรื่องคน...
เราเป็นคนที่มองคนจากหน้าตา รูปร่าง และลักษณะภายนอก การแต่งตัว อีทีซี
เอาอย่างฮิมเป็นตัวอย่าง (ทุกคนรู้ใช่มั้ยกุเกลียดมัน)
ครั้งแรกที่เจอมัน กุไม่ชอบ. ไม่ชอบอะไรทั้งนั้นที่เกี่ยวกะมัน (แอนตี้ไว้ก่อน) แม้กระทั่งไอแฮม
แต่ทีนี้ แฮมเสือกมาเป็นแฟนแมรี่ โอเค. ตอนนั้นกุรับแฮมได้แล้วเพราะมันเป็นแฟนแมรี่
แต่กุยังคงรับฮิมไม่ได้ เพราะจนถึงบัดนี้ กุยังไม่เห็นข้อดีในตัวมันซักนิดเดียว
แต่อย่างคนที่ตอนแรกไม่ชอบแต่เปลี่ยนมาชอบ ก็มี
อย่างบัวฟูงี้ ตอนแรก เราไม่ชอบมัน (เนื่องด้วยหัวมัน ที่ความจริงก็ไม่ต่างจากเราเท่าไหร่)
แต่พอรู้จักไปเรื่อยๆ มันก็โอเคขึ้น นิสัยมันก็ไม่ได้แย่อะไรนัก (คงเพราะ adaptation. กุเรียนกะมันวันเว้นวันมาปีนึงละ)
แต่อย่างคนที่ตอนแรกโอเค แล้วค่อยเกลียดอย่างชียีก็มี
(ในกรณีนี้ไม่อยากพูดถึง มันเป็นเรื่องน่าอับอายของชีวิตงามๆ ของวิกกี้)
นั่นแหละ... นั่นยังไม่หมดจากสิ่งที่เราจะพูด (ประโยคนี้ฟังดูแปลกๆ)
แต่เนื่องจากว่า... มันยาวเหี้ย และเราก็คิดอะไรไม่ออก (พอคิดออกก็จะไม่มาเขียนใหม่ เพราะรู้ว่าไม่มีใครอ่าน)
อะไรที่เราทำให้ใครอารมณ์เสีย ก็ขอโทษด้วย (ฟังดูเหมือนขออโนสิเลย)
เราเองก็รู้สึกไม่ชอบเหมือนกัน เวลามีคนมาด่า มาว่า มาตอกย้ำ ประชด แซว ล้อ สารแน แส่ เสือก อีทีซี น่าบี้ให้แบน!!!
แต่ทุกครั้งที่เราทำ เรารู้สึกมีความสุข! ที่ได้เอาชนะในสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ควรจะยอมๆ ไปบ้างก็ได้
เราก็ไม่อยากให้ใครเก็บกดจากสิ่งที่เราทำไป
มีอะไรไม่พอใจ มึงด่ากุมาบ้างก็ได้ (อันนี้พูดถึงม่อน คือมึงเก็บมากไป จนกุรำคาญ)
ม่อนบอกเราเปลี่ยนเรื่องบ่อย พวกมึงก็เปลี่ยนบ่อยเหมือนกันแหละวะ!
บางทีเรายังพูดไรไม่จบ ก็เปลี่ยนเรื่องกันดื้อๆ จนเราต้องเก็บไว้คนเดียว และลืมมันไป
อย่างมีมี่หรือน้ำฟ้า มันก็ยังมีบ่นๆๆๆ ด่าๆๆ ให้กุได้เถียงบ้าง ไรงี้
แต่อย่างอุ๊ยนี้กุเห็นแล้วเครียด
มันเหมือน... เงียบ
แต่ความจริง มันเหมือนพูดไม่ทัน แล้วก็เซ็ง เลยถอดใจที่จะพูด มากกว่า
เราเป็นคนมีอุดมคติ (แบบเหี้ยๆ)
stereo type + racist ; discriminate and all those
อยากให้เข้าใจกุหน่อยเหอะ
ไม่อยากให้ชิน กับสิ่งที่กุเป็น แต่อยากให้เข้าใจ ว่าทำไมถึงเป็น
ที่เราเขียนมาแบบนี้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากพูดตรงๆ หรืออะไร
แต่เวลาที่เรามีและสามารถพูดคุยกันได้ มันไม่ได้มากมายถึงขนาดมาคุยเรื่องปัญหาชีวิต!
กุไม่ใช่ดบ!!!
แล้วอีกอย่าง เวลาอยู่ด้วยกัน เราคุยกันเรื่องไร้สาระมากเกินไป
จนวกมาที่เรื่องเครียดๆ แบบนี้ไม่ได้ (เพราะมันจะทำให้กุดูเป็นตัวประหลาด และทุกคนจะเห็นว่ากุบ้าที่เครียดกับอะไรแบบนี้มากมายขนาดเน้~~)
เราอยากขอบคุณ ที่ทุกคนพยายามชินกับสิ่งที่เราเป็นอยู่ แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนี้
ดีแล้ว ชินกันไปเหอะ เพราะกุคิดว่ากุเปลี่ยนตัวเองไม่ได้หรอก (แม้ว่าจะอยากเปลี่ยนก็ตาม)
แล้วก็ขอโทษ กับอะไรที่ทำให้ทุกคนเจ็บ แสบ เคียดแค้น อยากจะฆ่ากุให้ตาย!
แค้นกันไปเหอะ แค้นแล้วด่า โอเค รับได้
แต่แค้นแล้วเก็บ แล้วมึงเครียด แล้วกุเครียดตาม กุเครียดว้อยยยย~~~!!!!
ตอนนี้ เรารู้สึกเหมือนวันนี้เป็นวันที่ 20 ธ.ค. 2555 (วันเกิดมีมี่นี่หว่า...)
ทั้งที่มันเหลืออีกตั้งสามปีกว่า!
เพราะงั้น กุจบแค่นี้แหละ
บ๊ายบายยย เจอกันวันไม่เครียด~ :)
